In 2003 gaf dr. Koenraad Elst, oriëntalist, voor de Ronde Tafel een uiteenzetting over de historische ontstaansgeschiedenis van de zodiak, voorzover opspoorbaar in Babylon, India en ook dichter bij huis. Ditmaal keert hij terug naar een oude liefde: de inwendige ontstaansgeschiedenis van de zodiak. Hierbij is er geen "voorzover", de wiskundig-symbolische ontleding van de dierenriemstructuur hoeft niet te wachten op (en kan ook niet in het ongelijk gesteld worden door) eender welke ontdekking van een historisch weetje. We kunnen zonder omwegen en zonder beroep op naslagwerken de waarom-vragen beantwoorden. Waarom zijn er 12 tekens? Waarom bestaat de zodiak uit dié eerder dan uit andere tekens? Wat blijft er aan zinnigs over van de dierenriem als we de horoskopische toepassingen eruit wegdenken? Nee, we gaan die vragen niet overlaten aan onkontroleerbare methoden zoals "intuïtie", alleen toegankelijk voor de helderziende. Het mooie aan wetenschap is dat haar resultaten voor iedereen gelijkelijk toegankelijk zijn. Reeds de hellenistische astrologen die zichzelf als wetenschappers zagen, zoals Ptolemaios, trachtten om achter de schijnbaar onsystematische en toevallig tot stand gekomen reeks "dier"-symbolen een systematiek te ontdekken. Vandaar ondermeer de indeling in positieve en negatieve tekens, een louter abstrakt begrip, en de daaruit afgeleide elementen vuur (+,+), lucht (+,-), aarde (-,+) en water (-,-), opnieuw natuursymbolen maar eenvoudigere dan de twaalf "dieren". Zo'n vanaf nul en met louter logika opgebouwde reeks van betekenisvelden heeft meer sérieux dan willekeurig manipuleerbare beelden ontleend aan de mythologie of aan de ontelbare vormenrijkdom van de natuur. We overlopen dan een aantal dergelijke pogingen uit klassieke, Arabische, antroposofische, zelfs uit humanistisch-psychologische hoek, om de grillige symbolen uit één basisbeginsel af te leiden. We doen er dan zelf nog enkele nieuwe vondsten bovenop. Vervolgens passen we deze benadering toe op andere reeksen betekenisgevers zoals de planeten en de huizencirkel. Hoewel we geen enkel beroep doen op de beweerde praktijkbevindingen van oude of moderne astrologen, zal deze ontleding van buitenaf heel terloops een aantal twistpunten binnen het astrologenwereldje van een heldere oplossing voorzien. Lees meer...
"Als gij de twee één maakt... dan zult gij binnengaan in het koninkrijk." (Thomas-evangelie, 22)
"Als de mensen het goede goed vinden, ontstaat het kwaad." (Tao Te Ching, 2)
Maar al te vaak leven we in dualiteit, projecteren we de werkelijkheid buiten ons, zoeken we God, licht, waarheid, leven,... buiten ons.
Zolang er echter nog "iemand" is die zoekt, en de ultieme werkelijkheid niet beleefd wordt als totale zijnstoestand, blijven zoeker en gezochte zichzelf in stand houden.
De essentie van iedere ware religie is de twee tot één maken, het transcenderen van alle dualiteit.
"Er is alleen het Ene zonder het tweede", dat is de kern van de oosterse wijsheid over advaita (non-dualiteit) en de westerse wijsheid.
In deze bijzondere tijd waarin de aarde en de mensheid revolutionaire ontwikkelingen doormaken en de wereld in grote beroering verkeert, is het van essentieel belang zich bewust te worden van de onverbrekelijke eenheid van al wat is, en te beseffen welke rol de vrije wil hierin al dan niet speelt.
Drs. Marcel Messing studeerde antropologie, filosofie en vergelijkende godsdienstwetenschap. Hij is auteur van vele boeken, gedichtenbundels, talloze artikelen, en medewerker van het advaita-tijdschrift "Inzicht" en "Prana". Diverse boeken van zijn hand verschenen in vertaling. Regelmatig is hij te gast bij de radio en hij was adviseur van de IKON-televisieserie "Via Mystica" in Nederland. Hij is een veel gevraagd spreker in diverse landen en staat bekend om zijn synthese tussen oosterse en westerse wijsheid. Hij genoot o.a. onderricht van Tibetaanse rimpoche's ("kostbare leraren") en doorliep diverse esoterische scholingen.
Welke houding neemt de oosterling aan ten opzichte van de werkelijkheid?
Hoe kijkt een westers wetenschapper aan tegen yoga? Wat is precies yin en yang, en het nirvana? Welk doel beogen boeddhistische monniken met hun strikte ascese?
Oosterse levensbeschouwingen fascineren de westerling. Maar de gemiddelde leek raakt gauw de weg kwijt.
De spreker confronteert natuur, wetenschap en religie uit het oosten met hun westerse tegenvoeters.
Taoïsme, boeddhisme en zen-boeddhisme worden verduidelijkt en in de juiste kaders geplaatst.
Prof.Dr.Ulrich Libbrecht is emeritus hoogleraar sinologie en doceerde Klassieke Chinese Studies, Filosofie van China en Comparatieve filosofie aan de K.U. Leuven. Hij is stichter van het Ferdinand Verbiestproject en oprichter van de School voor Comparatieve Filosofie in Antwerpen.
Helaas, wegens zware ziekte, is professor Libbrecht zelf niet in staat bij ons te zijn deze avond. Geen nood echter, wij hebben de best denkbare vervanger gevonden: dr. Koenraad Elst, die nog zijn thesis bij prof. Libbrecht gedaan heeft, en dan verder gedoktoreerd heeft in de oriëntologie. Hij is een van de weinigen die het magnum opus van Libbrecht grondig bestudeerd heeft, en is u allicht eveneens als boeiende spreker bekend!
J. Krishnamurti (1895-1986) heeft bijna 65 jaar lang gesproken voor en met mensen in alle werelddelen. Hoewel hij sprak over inzicht en meditatie, bracht hij geen nieuw geloof, geen nieuwe filosofie. Wat hij deed was samen met zijn toehoorders nagaan wat de oorzaken zijn van de problemen waarmee de mens sinds jaar en dag te kampen heeft. Een goede halve eeuw geleden wees hij er al op dat "de mens" totaal "verkeerd bezig is" in de zin dat hij zichzelf en de wereld kapot aan 't maken is.
Hij gaf daarbij aan in welke richting moest "gekeken worden" om een totale "inwendige verandering",
een werkelijke mutatie, tot stand te brengen, die volgens hem dringend noodzakelijk was.
Als de doorsnee-toehoorder van die tijd opwierp dat wat hij voorstond onmogelijk voor en niet van
toepassing is op "gewone mens" antwoorde hij: "We can't afford to be ordinary people any more".
In het licht van vandaag, hoe ziet die visie er nu uit en wat rest er ons te doen?
De spreker is gepensioneerd ex-leraar, ontwikkelingshelper, ambtenaar en "vrijwilliger".
Via uitdieping van "wat klopt er hier allemaal niet?", vanaf de maatschappelijke
invalshoek, is hij over een meer persoonlijke, levensbeschouwelijke zoektocht uiteindelijk
bij het radikalere onderzoek/zelfonderzoek terechtgekomen van de strekking Krishnamurti.
Waar komen onze woorden vandaan? Komt "Antwerpen" van "hand werpen"? Of "Vlissingen" van "Ulyssegem" (stad van Ulysses/Odysseus)? En "Adam" van "aardman"? Is Duits "Feuer" hetzelfde woord als Frans "feu", toch allebei "vuur"? En Engels "bad" hetzelfde als Perzisch "bad", met dezelfde betekenis? De wetenschap der etymologie of woordafleidkunde is een lusthof voor welweters allerhande waar de ernstige onderzoeker tegen mystifikaties en vooroordelen moet optornen. Waarbij de werkelijkheid vaak interessanter blijkt dan de rijke verbeelding.
In mei 1993 sprak dr. Koenraad Elst, oriëntalist, reeds voor de Ronde Tafel over de nieuwe ontwikkelingen in de reconstructie van de vroegste geschiedenis van de Indo-Europese taalfamilie, waartoe de meeste Europese en Zuid-Aziatische talen en ook het Nederlands behoren. De tijd van de koortsige fantasieën over deze "Arische" taalfamilie annex ras ligt gelukkig ver achter ons, maar het onderwerp blijft een puzzel. Waar en wanneer werd de Indo-Europese oertaal gesproken? Als zulke taal überhaupt al bestaan heeft? Met welke andere taalfamilies was zij op haar beurt verwant? Hoe en wanneer (en misschien ook: waarom?) splitste zij zich op in Slavisch, Keltisch, Grieks, Armeens enz.? Wat is er aan van de archeologische en taalkundige aanwijzingen voor een Indo-Europese bijdrage aan het ontstaan van de Chinese beschaving? Onze spreker doet verslag over de merkwaardige recente ontdekkingen die vanuit verschillende hoeken een nieuw licht werpen op dit vraagstuk, en die het antwoord weer heel wat dichterbij gebracht hebben. Gedurende de jongste vijftien jaar hebben zij de inzet gevormd van wetenschappelijke polemieken waarin hij zelf een hoofdrol gespeeld heeft. Een verslag van aan de frontlijn van het onderzoek, heet van de naald.
Koenraad Elst is dankzij zijn nieuwe hart weer helemaal herboren; komt dat zien!
"Wetenschap – en ik bedoel exacte wetenschap – en religie hebben de naam incommensurabel te zijn. Dit betekent dat ze niet met dezelfde maat kunnen worden gemeten. Zijn ze dan tegenstrijdig? Sluiten ze elkaar uit? Of zijn er constructies mogelijk om de kloof tussen deze disciplines te overbruggen?"
Het Hylisch Pluralisme van Prof. Dr. Johannes Jacobus Poortman, dat volgens de spreker onlosmakelijk verbonden is met de Multicorporaliteit, zou een dergelijke brug kunnen zijn.
Als we alle culturen uit alle landen en tijdperken erop naslaan, dan lijkt het dat beide concepten, dus die van een meerlagige mens in een meervoudige wereld, overal terug te vinden zijn, behalve in het huidige westerse wetenschappelijke wereldbeeld.
Dat kan een basis zijn voor verder onderzoek…
De spreker (°Antwerpen, 25 september 1953, 9u) was in een eerste leven programmeur-analist (proefschrift: "De Computer in dienst van de Getaltheorie"), maar tevens al lange tijd bezig met meer spirituele zaken.
Tegenwoordig is hij docent theosofie, parapsychologie en hylisch pluralisme, en bibliotheekmedewerker aan de Faculteit Voor Vergelijkende Godsdienstwetenschappen (Wilrijk, Antwerpen), waar hij afstudeerde met het proefschrift: "Johannes Jacobus Poortman, het Hylisch Pluralisme en de Multicorporaliteit als mogelijk epistemologisch sluitstuk in de kloof tussen wetenschap en religie en tussen de religies onderling".
"Mijn inspiratie:
Fundamentele pilaren in mijn mens-zijn zijn altijd geweest, enerzijds de spirituele beleving en de mystieke ervaring; anderzijds de rationele en wetenschappelijke benadering van de wereld. Beide zijn voor mij nooit contradictorisch geweest. Vandaar dat ik steeds getracht heb mij in beide richtingen te ontplooien. Reeds in mijn jeugd moest ik vaststellen dat de wereld rondom mij deze twee invalshoeken vaak zag in een of/of relatie, terwijl het voor mij een en/en relatie was. Daarom heb ik me steeds aangetrokken gevoeld tot bewegingen die in deze twee démarches geen antinomie zagen, wat me in contact bracht met de theosofie, het Bahá’í-geloof, de parapsychologie en in fine het hylisch pluralisme.
Ik zie mijn taak dus vooral als een verzoener tussen deze twee schijnbaar tegenstrijdige benaderingen van de wereld en de mens."
Reeds meer dan 30 jaar heeft de spreker uit de eerste hand ervaring met goeroes en hun leringen, van Maharishi over Sai Baba tot Osho, Ammaji, Premananda en nog vele anderen.
Wat heeft hem dit bijgebracht? Leidde deze ontmoetingen tot de beloofde spirituele groei en autonomie of tot emotionele afhankelijkheid, illusoire zelfbeelden en brainwashing?
Had Krishnamurti gelijk wanneer hij goeroes vergeleek met krukken voor psychologisch onvolwassen mensen? Zijn deze goeroes wel zo integer als ze zeggen te zijn? Hoe kan je het kaf van het koren scheiden? ...of is er enkel maar kaf? Of bestaat er toch zoiets als geestelijke transmissie en begeleiding op niveau's die ons rationeel denken te boven gaat?
Vele vragen en een aantal mogelijke antwoorden...
De spreker studeerde geschiedenis aan de RUG en is auteur van 2 alternatieve boeken, eentje over Ayurveda en een andere over een controversiële goeroe Swami Premananda.
Hij is sinds jaar en dag actief in het voordrachtencircuit maar ook als facilititator voor pedagische studiedagen in het onderwijs.
Zijn dagdagelijkse job is: kennismanager (beheerder kennissystemen en overdracht hiervan van seniors naar juniors) bij de overheid én projectmanager.
Fernand Haesbrouck (°1945) is apotheker (KU Leuven) in psychiatrische ziekenhuizen en raakte gealarmeerd omdat in de laatste vier jaren de psychiatrische ziekenhuizen te maken kregen met een verzesvoudiging van de opnames van verslaafde en karaktergestoorde methylfenidaatpatiënten. Methylfenidaat is het werkzame bestanddeel van Concerta en Ritalin (Rilatine). Rilatine is vooral bekend als medicijn in de behandeling van ADHD.
Volgens Haesbrouck is die verslaving en de karakterstoornissen die erdoor ontstaan, alleen te wijten aan het chronisch gebruik van methylfenidaat, terwijl men er nog steeds van uitgaat dat het de aandoening is die voor dat soort ongemakken verantwoordelijk zou zijn.
Om de consument te waarschuwen schreef hij het boek over de gevaren van ADHD-medicatie. "Dokters dealen harddrugs en vergiftigen kinderen om pedagogisch comfort af te kopen", stelt Haesbrouck. "Na 12 jaar medische studies moeten artsen toegeven dat men niet weet waarmee men bezig is. En als het even misloopt verklaart men doodernstig dat de vergiftiging bij kinderen net op vraag van ouders, schooldirecties, vrienden of kennissen ontstaan is."
Het nieuwe boek is het eerste boek dat niet handelt over alle mythen rondom ADHD, maar legt het werkingsmechanisme van de gebruikte medicatie uit.
Methylfenidaat, de actieve stof in Rilatine en Concerta, is een cocaïneproduct waarvan de amfetaminewerking psychotisch maakt. Het chronisch dwangmatig psychotisch maken heeft in veel gevallen tot gevolg dat corrigerend met antipsychotica (neuroleptica) moet behandeld worden of dat zelfs psychiatrisch moet opgenomen worden.
Sinds 2006 komen er al meldingen binnen over de negatieve bijwerkingen. Pas begin dit jaar waarschuwde de Amerikaanse Food and Drug Administration ervoor dat het chronisch gebruik van methylfenidaat psychotisch gedrag, stevige hartproblemen en zelfs sterfgevallen kan veroorzaken.
De internationale literatuur vermeldt dat het werkingsmechanisme van die medicatie onbekend is, net zoals ook de werking van de Prozac-stof Strattera bij ADHD niet gekend zou zijn.
Haesbrouck begrijpt het allemaal: "De farmaceutische industrie verkiest om het werkingsmechanisme van die stoffen onbekend te houden. Men ervaart de medicatie als veilig en bovendien zorgen de nevenwerkingen ervoor dat een zeer winstgevende markt van zware neuroleptica nu ook bij jongeren aangeboord kan worden en nog werkzekerheid verschaft voor gespecialiseerd personeel en instellingen."
De spreker werkt sinds 1970 als apotheker in psychiatrische ziekenhuizen, en was tussen 1988 en 2002 ook deeltijds professioneel actief op meerdere informaticaprojecten als C++-programmeur. Hij kende het waar genoegen om de eerste drie jaren van L&H mee aan de basis te liggen van de imagovorming inzake synthetische spraak en stemherkenning. Zie ook: www.haesbrouck.be.
Belangrijke opmerking:
Ik denk dat ik namens de groep mag zeggen dat iedereen na deze lezing overtuigd was dat rilatine een buitengewoon gevaarlijk goedje is dat men niet zomaar aan kinderen kan geven, aangezien het meer kapot maakt dan het goed doet. Wij vroegen Fernand wat hij dan als alternatief zag. Zijn antwoord was simpel: geef "moeilijke" (lees: energieke) kinderen genoeg aandacht en zorg dat ze zich kunnen uitleven met iets dat ze graag doen: sport, muziek, iets kreatiefs,... zolang ze er maar volledig kunnen in opgaan, en ge zult zien dat die zogenaamde ADHD al snel zal verbeteren.
(Koen Van de moortel, 2007 11 25)
"Mindfulness", MBCT, is een klinisch 8 wekenprogramma dat westerse psychologie combineert met meditatie en oosterse wijsheid.
De training krijgt meer en meer belangstelling van de medische en psychologische wereld voor preventie van depressie.
Op deze avond krijg je een praktisch overzicht van de sleutelelementen van het programma.
Thema's waarop we inzoomen:
a) Contact maken met de rijkdom van het hier-en-nu: de kracht van aandacht
b) Stress en stressreactie: een aandachtgerichte benadering.
c) Inzicht in de interactie tussen geest en lichaam: de opbouw van stress
d) Stress, angst en depressie: wat kan ik eraan doen?
e) Niet weten & de geest van een beginner als levenskwaliteit
In het tweede deel krijgt u een overzicht van de wetenschappelijk onderbouwing en klinische toepassingen van meditatie.
Dr. David Dewulf, arts, richtte het Instituut voor Aandacht & Mindfulness op. Hij is verbonden met het UZGent, dienst psychiatrie, waar hij Mindfulnesstrainingen geeft. Hij is auteur van het boek "Mindfulness. Een pad van vrijheid." (Acco, oktober 2007). Dr. Katleen Van der Gucht (biologe) is wetenschappelijk medewerker van het instituut. Meer informatie vindt u op www.aandacht.be.
Ludo Kneepkens is een wijsgeer (Univ. Gent) die ook aan het Parapsychologisch Instituut te Utrecht werkte en bij Douwe Nutterts 't een en 't ander opstak i.v.m. aura's.
Gewoonlijk zijn onze aktiviteiten nogal mentaal en beschouwend, maar Ludo bood zich aan om eens een meer praktische reeks te geven, waarin naast theoretische kennis ook de direkte ervaring aan bod komt. Sommigen onder u zijn misschien skeptisch over fenomenen als aura's en chakra's, maar een echte wetenschapper onderzoekt alles grondig en als het moet door dingen zelf echt uit te proberen, om te zien wat ervan aan is.
Ludo zal een reeks van 7 avonden geven waarin u zich naar zijn zeggen zou bewust worden van uw vitale levenskracht die opgeslagen zit in onze aura en chakra's. Het wordt een soort ontdekkingstocht waarbij u misschien onbekende mogelijkheden in uzelf ontdekt...
Geïnteresseerd? Stuur snel een e-berichtje. Deelname: slechts 50€.
Op de Plaza de la Catedral, In het hartje van Havana Vieja, danst een gezette vrouw op de muziek van een orkestje. Ze is gekleed in een kanten bruidsjurk, draagt een witte hoofdtooi en kleurige kralenkettingen rond haar hals, de zogenaamde collares, die ze bij een eerdere initiatie kreeg. De in het wit geklede vrouwen én mannen zijn novicen van de santería, zogenaamde iyabós, letterlijk bruiden. Ze hebben net hun priesterinwijding ondergaan, lopen een jaar in het wit gekleed en moeten gedurende die periode allerlei taboes respecteren. Na dat jaar worden ze formeel priester, santero, of priesteres, santera. Alleen het hogepriesterschap, de taken van de babalawo, is aan mannen voorbehouden. Deze inwijdingsceremonie is grotendeels geheim gebleven. De inwijding duurt een week, waarin de kandidaat in het gezelschap van andere babalawo’s rituele straffen ondergaat, geheime voorspellingstechnieken leert en – als hoogtepunt van de ceremonie – Orula ontvangt, de ziel van de beschermgeest van alle babalawos.
De santera’s in Havana Vieja houden, in tegenstelling tot gewone geïnitieerden, jaar na jaar hun bruidjurken aan om toeristen te lokken naar de tafeltjes waar ze de kaarten leggen. De echte magie van de Afro-Cubaanse religie bevindt zich in de volksbuurten, achter gammele deuren en in armetierige huiskamers. Het is daar waar ik, op voorspraak van mijn Cubaanse vriend Emilio, op bezoek ga bij señor Jorge, een babalawo.
Santería, letterlijk "heiligerij", is de syncretische religie van een groot deel van de Cubanen. Ze wordt soms Regla de Ocha genoemd, of ook Lukumi, een woord dat verwijst naar de Yoruba-cultuur op Cuba. De kern van de religie is Afrikaans, en reisde mee met de slaven die tussen de zeventiende en de negentiende eeuw geëxporteerd werden naar de suikerplantages van Cuba, Brazilië, Haïti, Trinidad en Puerto Rico. De Afrikaanse tradities, zoals ondermeer het systeem van inwijdingen, werden behouden, maar vermengden zich met het katholicisme van de slavenmeesters en met Europese spiritistische invloeden. Zo komt het dat de woningen van Cubaanse santero’s uitpuilen van katholieke heiligenbeelden, waarachter echter de oorspronkelijke Afrikaanse orisha’s (een pantheon van goden of beschermgeesten) schuil gaan. In Afrika was de cultus van de orisha’s een familiale aangelegenheid. Kinderen volgden de cultus van specifieke orisha’s van hun ouders. Omdat families tijdens de periode van de slavenhandel uiteengerukt werden, verdween deze familiale overerving van de orisha-cultus. In Cuba zijn het de orisha’s zelf die hun volgelingen kiezen, met de hulp van divinatie door een santero, santera of een babalawo.
Santero’s of babalawo’s worden door de gewone Cubaan geraadpleegd over allerlei zaken, gaande van gezondheidsklachten, over relationele, financiële of zelfs juridische problemen. De babalawo of santero raadpleegt dan de orisha’s via een divinatietechniek. Het zijn de orisha’s zelf die de tijdens zo’n sessie aangeven dat een cliënt gebaat is bij een inwijding. En dat is precies wat señor Jorge me voorstelde, nadat ik hem in 2004 consulteerde over de gezondheidstoestand van mijn vrouw.
Een inwijdingsproces via de babalawo verloopt anders dan via een santero of santera. De babalawo is toegewijd aan Orula (of Orunmila), de ziener onder de goden, de enige orisha die getuige was van de schepping door Oludumare en daarom de toekomst kent. De babalawo introduceert zijn pupillen dan ook in de cultus van Orula, via een ceremonie die Mano de Orula heet, de hand van Orula. Via de inwijding wordt de kandidaat lid van de ceremoniële familie, het ilé of huis van de babalawo, die zijn of haar padrino of peetvader wordt. Mijn vrouw en ik aanvaarden señor Jorge als onze padrino, en zijn vrouw, Damaris, een vurige, zwartharige santera, als onze madrina. In de lente van 2005 trekken we naar Havana om er gedurende een week bij padrino en madrina te verblijven en een reeks initiatieke ceremoniën te ondergaan. Inwijdingen introduceren kandidaten geleidelijk in de santeria. Ze hoeven niet automatisch tot het priesterschap te leiden. Onze inwijding zal drie dagen duren, een periode waarin we verschillende ceremoniën ondergaan: de Guerreros-initiaties, de Ita-ceremonie en de Mano de Orula.
Tijdens de guerreros-initiatie ontvangen we de zogenaamde "krijgers",vier orisha’s die de woning van de geïnitieerde zullen beschermen. De belangrijkste is allicht Eleggua, de boodschapper van Olodumare, de orisha van de kruispunten in het leven en de wachter aan de poorten van leven en dood. Hij wordt voorgesteld als een cementen hoofdje, waarin kaurischelpen de ogen, neus en mond aangeven. Verder zijn Oggun, de arbeider-smid, Ochosi, de jager-boogschutter, en Osun, een natuurgeest die waarschuwt bij gevaar, van de partij. De objecten die deze krijgers representeren (een ketel met metalen werktuigen, een metalen boogje, een metalen haan en het cementen hoofdje) zijn eigenlijk van geen belang. De orisha’s zelf leven in eenvoudige stenen die in de beeldjes en objecten verborgen zitten. Dit zijn immanente goden die in het hier en nu leven, geen verre transcendente god, zoals in de Abrahamitische religies.
De krijgers worden tijdens het inwijdingsproces "geladen" met aché, de levensenergie die aan de basis ligt van alles. Aché zit in al wat leeft. Dat is de reden waarom tijdens santeria-initiaties dieren worden geofferd. De goden moeten immers, net zoals andere levende wezens, eten. Ook wij drinken een deel van het offerbloed, gemengd met een rituele kruidendrank, omiero, waarin we ons voor de inwijding ook moeten baden. Padrino en de drie andere babalawo’s die tijdens de inwijding aanwezig zijn, noemen de cocktail lachend "Afrikaanse coca cola". De offerdieren zelf worden nadien klaargemaakt voor een afsluitend ritueel maal. Met het bloed van de offerdieren worden ook de collares, de kralenkettingen, "geladen" die deel uitmaken van de Manu de Orula, het ceremoniële gedeelte dat het initiatieke proces afsluit. Wij ontvangen dan de ketting en het polsbandje met de gele en groene kralen die Orula vertegenwoordigen, samen met de sopera waarin de orisha leeft. De meeste orisha’s "wonen" in huis immers in rituele soepterrines.
De tweede dag van de ceremonie wordt nagenoeg volledig besteed aan Itá, een uitgebreide divinatie, waarin de vier babalawo’s ons leven en onze toekomst uitgebreid bespreken. Ook dat doen ze weer aan de hand van een divinatiesysteem, het gezaghebbende Ifa-orakel, dat enkel door babalawo’s wordt gebruikt. Tijdens dat divinatieproces wordt ook bepaald tot welke orisha’s mijn vrouw en ik toebehoren, of liever, welke orisha ons zal beschermen. Het Ifa-orakel wijst Babaluaye, de orisha van de leprozen en de zieken aan voor mijn vrouw, en de wat duistere Olokun, god van de diepten van de oceaan, als mijn beschermer. Mijn vrouw krijgt allerlei taboes opgelegd –waaronder een verbod om schaal- en schelpdieren te eten- terwijl de orisha’s mij gunstig gezind zijn. Ik mag naar huis zonder enig taboe. “Maar,” zo waarschuwt padrino mij,” het Ifa-orakel heeft voor jou wel iets in petto. Jij moet terugkomen in de toekomst. Voor een nieuwe inwijding. Want Olokun wijst het pad naar de initiatie van de babalawo.”
Jan de Zutter (1962), schreef verschillende boeken over modern heidendom (wicca, druïdisme…) en is lector neopaganistische religies aan de Faculteit Vergelijkende Godsdienstwetenschappen in Antwerpen. In 2005 liet hij zich in Havana inwijden in de Santeria, een syncretische religie die de oude heidense religie van de Yoruba-slaven vermengde met katholieke elementen.
Naar aloude traditie sluiten we het voordrachtenseizoen af met een gezellig etentje, voor de tweede keer in restaurant “In den Karpel”, aan de oever van de Leie, juist achter de abdij van Drongen het bruggetje richting Afsnee over. Drongen ligt slechts een vijftal kilometer van Gent-centrum, is bereikbaar met bussen vanaf het Sint-Pietersstation, en ligt ook vlakbij de afrit Gent-West. Wandelliefhebbers raden wij aan om vroeger te komen en eerst hun benen uit te slaan langs het Leiepad dat hier begint!
Niemand kan naar eer en geweten stellen dat hij/zij voor milieuvervuiling en uitputting van natuurlijke grondstoffen en energiebronnen is. Iedereen wil minder energie verbruiken... want dan is de factuur lager! En iedereen wil van tijd tot tijd wel eens tot rust komen in een mooi stukje natuur. Maar, een groepje big-business-lobbyers wil grof geld slaan uit het schuldcomplex dat men de wereldbevolking probeert op te dringen naar aanleiding van de - beweerde - opwarming van de Aarde. Daarbij worden leugens, bedrog, gestapopraktijken en wereldwijde indoctrinatie niet geschuwd. Het politiek correcte denken heeft zich het klimaatdebat toegeëigend en daarna verkondigd dat er geen debat meer is maar een algemene consensus: de mens draagt de schuld voor de opwarming van de aarde en CO2 is daarbij het meest verfoeilijke element. We moeten dus met zijn allen minder CO2 produceren en dat zal veel geld kosten, vooral komend van de kleine belastingbetalers, vooral in Europa want de rest van de wereld kan het zich niet permitteren of doet er niet aan mee. Ondertussen worden landbouwgronden ingepalmd om er brandstofgewassen op te telen waarvan beweerd wordt dat ze minder vervuilend zijn dan fossiele brandstof. Miljarden worden gespendeerd aan windmolenparken die de - propere - kernenergie moeten vervangen. De motivatie en argumentatie ter verantwoording van al deze extreem dure maatregelen is vaak flinterdun en nog vaker ronduit bedrieglijk en fout.
Kritici worden de mond gesnoerd, afgedreigd, doodgezwegen. Eric Cornand geeft u een overzicht van de leugens en het bedrog en daartegenover de ware feiten. Hij doorprikt het CO2-fabeltje en waarschuwt voor mensen die voor God willen spelen. Hij toont aan dat biobrandstoffen duurder en meer vervuilend zijn dan fossiele en windmolenparken een maat voor niets. Zijn motivatie: als alle mensen goed geïnformeerd worden zullen ze samen druk kunnen uitoefenen om de waanzin te stoppen en de miljarden euro's te spenderen aan de ontwikkeling van zinvolle alternatieven die de wereldbevolking niet in de hongersnood en de armoede zullen storten of nog erger.
Eric Cornand heeft al meermaals bij ons komen spreken over uiteenlopende kontroversiële onderwerpen. U bent vanzelfsprekend ook welkom als u denkt niet akkoord te gaan met deze spreker die straffe uitspraken durft te doen! De bedoeling van onze avonden is immers: uiteenlopende standpunten bijeen te brengen.
Bij het minste negatieve woord over hun geloof of profeet stuiven radicale moslims op, op een schaal die Europa vergeten is sinds de godsdienstoorlogen uit de zestiende eeuw. Zo bijvoorbeeld als Ayaan Hirsi Ali verwijst naar de toch wel jonge leeftijd waarop Aïshah geslachtsgemeenschap had met Mohammed.
Als je hen dan vraagt naar een duidelijk beeld van hun profeet, dan zullen ze je bij voorkeur verwijzen naar de Hadith of traditie van de negende-eeuwse al-Muslim, maar uitgerekend in zijn Sahih lezen we: "De profeet verbond mij met zich toen ik een meisje was van zes jaar. (...) Totaal onverwacht daagde de apostel van God op in de voormiddag en mijn moeder gaf mij aan hem en op dat moment was ik negen jaar oud" (volume 5, 58:234).
Eddy Daniels is de Hadith gaan lezen, een genre dat in het Westen weggewuifd wordt maar door de mohammedanen als autoritair wordt aanzien. Hij kwam tot de verrassende vaststelling dat de modale moslim zijn eigen heilige teksten niet kent, ongeveer zoals de gewone katholiek vroeger de Bijbel niet mocht lezen. Daardoor kom je het tegen dat moslims bij hoog en bij laag beweren dat Mohammed een vreedzame man was, terwijl de levensbeschrijvingen die de hagiografen over hem hebben nagelaten precies het omgekeerde beeld schetsen.
Als auteur wenst Daniels geen standpunt in te nemen. Hij vindt wel dat de moderne lezer er recht op heeft te weten wat de imams zelf lezen. Hij presenteert daarom een levensverhaal van Mohammed, dat niet de pretentie heeft definitief of wetenschappelijk te zijn, maar wel te onthullen welke de ware mohammedaanse traditie is. En hij legt er de nadruk op dat hij niet meer doet dan navertellen wat de imams onder elkaar voor waar voortvertellen, maar waarvan ze niet kunnen verdragen dat dit buiten hun beperkte kring bekend raakt.
Eddy A. M. Daniels studeerde middeleeuwse kerkgeschiedenis en was beroepsactief als hoofdredacteur van Imediair, de Belgische variant van het Nederlandse Intermediair. Hij publiceerde eerder De Open Samenleving en Haar Nieuwe Vijanden (2005), een vlijmscherpe analyse van de negatieve rol die de moderne intelligentsia speelt in de opbouw van de door hem gewenste multiculturele samenleving. En Papa Ratzi. Paus & Ketter (2006), een geschiedenis hoe de katholieke kerk zich is vast gelopen in het antimodernisme.
Zijn laatste boek "Bang zijn van Mohammed" verschijnt bij uitgeverij Synthese.
Zie ook: interview i.v.m. zijn boek.
Sinds de creatie van getallen en geometrische patronen in de antieke beschavingen, als instrumenten voor de beheersing van praktische problemen, heeft de wiskunde, via een fundamentele theoretische transformatie door de Griekse rationele geest, met haar innoverende ontwikkelingen bijgedragen tot de acceleraties van belangrijke beschavingsgolven. Zonder de wiskunde van de zeventiende en de achttiende eeuw en haar ondersteuning van de bloeiende natuurwetenschappen had de opkomende industrialisatie in de negentiende eeuw niet die grootse vlucht kunnen nemen, en zonder de wiskunde van de negentiende eeuw hadden we in de daaropvolgende eeuwen nooit de opmars van de informatica en de computer gekend.
Anderzijds heeft de mens vanaf het prille begin, naast de bekommernis voor het oplossen van de materiële problemen van zijn bestaan, steeds uitdrukking gegeven aan de behoefte om zijn omgeving te verfraaien en zijn diepste emoties een esthetische vorm te geven. Elke cultuur heeft daarbij ook de wiskundige middelen van haar tijd aangewend om in de bouwkunst, de beeldende kunsten, de muziek en de literatuur gestalte te geven aan haar inzichten en schoonheidsidealen.
Naarmate onze kennis van de natuur en het leven is toegenomen en met de onvoorstelbare diepte waarin we onze omgeving en geschiedenis hebben ontsluierd, o.a. in de modellen van de Big-bang en de evolutietheorie, verwonderen we ons meer en meer over de efficiëntie van de wiskundige patronen die de rationele methode ons daarvoor heeft aangereikt. Ook de mysteries van de uitwendige vormen, van galactische nevels tot en met schelpen en bloemen, geven hun geheimen prijs in de Fibonacci-rij, de guldenverhouding, de logaritmische spiraal, de symmetriegroepen, fractalen, enz. De schoonheid van de natuur is duidelijk getekend met wiskundige vingers.
De rode draad doorheen dit alles is dan ook de ultieme vraag naar de verwevenheid van de menselijke geest en het universum waaraan hij is ontsproten. Hebben we wellicht het Cartesiaanse dualisme allang opzij gelegd dan aarzelen velen toch nog om met Pythagoras, Kepler, Galileï en zovele anderen het vermoeden te koesteren dat het diepste kenmerk van dit verwonderlijk universum blijkbaar een rationele en wiskundige basis heeft?
Rik Verhulst zal, sprokkelend uit zijn boek "In de ban van wiskunde", deze aspecten van wiskunde met voorbeelden illustreren.
De spreker is gepensioneerd leraar in hart en nieren en auteur van vele schoolboeken. Zijn mooi geïllustreerd boek zal op de avond vrijblijvend aangeboden worden met 20% korting (32 ipv 40€); als u zeker wilt zijn van een exemplaar, kan u reserveren.
De Boeddhistische Unie van België is bijna rond met de procedure tot erkenning als "niet-konfessionele religie". Dan zal het overheidsonderwijs ook het vak boeddhisme moeten aanbieden, en die leergang zal een zeer groot sukses kennen, niet alleen bij Aziatische inwijkelingen maar vooral bij autochtone gezinnen. Het boeddhisme heeft hier immers een zeer positief imago, vagelijks van een in wezen moderne religie die geen irrationele dogma’s kent en evenmin een geschiedenis van onverdraagzaamheid meesleept. Het blijft grotendeels gevrijwaard van de godsdienstkritiek die genadeloos in stelling gebracht is tegen kristendom, islam en hindoeïsme. Laten we dat gebrek verhelpen.
Als gemeenschapsleider moest de Boeddha allerlei konkrete keuzes maken, mensenwerk dus dat voor kritiek vatbaar is. Het boeddhisme verwerpt de verplichting tot biologisch en ekonomisch engagement (gezin stichten resp. arbeiden) en kiest voor het celibataire monnikschap. Het Indiase brahmanisme en het Chinese konfucianisme verwierpen het boeddhisme als parasitair en strijdig met de verantwoordelijkheidszin, iets voor hippies. De konfucianen beschreven het bovendien als een poel van okkult bijgeloof.
Toen de kommunisten in boeddhistische landen de macht grepen, bouwden zij voort op deze polemiek. Zij wezen erop hoe doorheen de geschiedenis de boeddhistische orde altijd twee handen op één buik geweest was met uitbuiters en machthebbers (zie ook de band van zen met de samoerai-feodaliteit en het Japans imperialisme), en dat zij in haar grootgrondbezit de boeren had uitgebuit en als lijfeigenen behandeld. De monniken zouden zich verzekerd hebben van berusting bij de werkende klasse door middel van de leer van reïnkarnatie en karma,-- het ultieme "opium van het volk", dat de verantwoordelijkheid voor al het geleden onrecht niet bij de uitbuiters en onderdrukkers legt, maar bij jezelf. We houden deze beschuldigingen nauwkeurig tegen het licht, vooral inzake de impact van twee basisdoktrines, namelijk karma en "er is geen zelf".
Recent hebben enkele volhardende maoïsten in Duitsland en België nog een nieuw klachtendossier ontwikkeld over een geheime boeddhistische agenda voor een soort "heilige oorlog", met als kers op de taart allerlei bedenkelijke kontakten van de Dalai Lama en andere geestelijke leiders met misdadige sekten en politieke extremisten. In deze "informatie" moeten we serieus het kaf van het koren scheiden, maar waar rook is, blijkt inderdaad een beetje vuur te zijn. U dacht dat alle taboes reeds gebroken waren, maar hier is er nog eentje om te doorprikken: de onfeilbaarheid van de Boeddha.
Dr. Koenraad Elst (°Leuven 1959) is oriëntalist en auteur van ettelijke boeken over beladen levensbeschouwelijke onderwerpen. Zoals dat dikwijls gaat, is hij veel beroemder in Amerika en India, waar hij dikwijls op kongressen gaat spreken en bestsellers op zijn naam heeft staan, dan in zijn eigen land.
Koen is zo vriendelijk geweest ons de tekst van de lezing te bezorgen.
Wat valt er op een wetenschappelijke manier te onderzoeken in verband met astrologie, en waarom zouden we dat al of niet doen? Wie heeft er al wat interessants gedaan? Kan elke geïnteresseerde zelf een steentje bijdragen? Dat zijn de hoofdvragen waarrond deze avond zal draaien.
Astrologen vinden doorgaans dat wetenschappelijk onderzoek op hun domein niet nodig is "omdat het vanzelfsprekend is dat het allemaal werkt", en wetenschappers vinden dat meestal eveneens, maar dan "omdat het vanzelfsprekend is dat er toch niets van werkt"! Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden. Er zijn inderdaad al heel wat ontgoochelende onderzoeken gebeurd, maar er zijn er toch een aantal bijzondere vaststellingen die wél pleiten voor de astrologie!
De spreker is licentiaat natuurkunde, auteur van enkele astrologieprogramma's, bestudeert al meer dan 20 jaar allerlei facetten van de astrologie, en is de Ronde Tafelleden natuurlijk niet onbekend.
Een wetenschapper gebruikt zijn zintuigen om de dingen om hem heen te bestuderen en (proberen) te verklaren. Een kunstenaar gebruikt zijn zintuigen om de dingen om hem heen te (her)interpreteren of zijn eigen versie ervan te creëren. Eén van de meest verspreide misverstanden op dat punt is dat kunst “uit de buik” komt en wetenschap “uit het hoofd”. Intuïtie, creativiteit, inspiratie en gedrevenheid zijn nochtans eigen aan de wetenschapper zowel als aan de kunstenaar. Zowel de wetenschapper als de kunstenaar zijn op zoek. Elk met hun eigen fantasie en hun eigen wapens. Heel wat top-wetenschappers waren inderdaad ook voortreffelijke kunstenaars. Het beste voorbeeld is waarschijnlijk Leonardo Da Vinci, die zowel in de kunst als in de wetenschap hoge toppen scoorde, maar hij is niet de enige. Omgekeerd zijn heel wat kunstenaars gefascineerd door de wetenschap, en vooral door nieuwe wetenschappelijke technieken. Zo is er niet alleen Escher, wiens werk een spel is met symmetrie-elementen, maar vooral ook de moderne kunstenaars die het kleurenpalet van de computer verkiezen boven borstel en verf.
Een woordje over de spreker:
Staf Van Tendeloo werd geboren halverwege de vorig eeuw. Studeerde fysica aan de Universiteit Antwerpen en de Vrije Universiteit Brussel.
Doctoreerde in 1974 en is sindsdien verbonden aan de Universiteit Antwerpen. Verbleef tijdens zijn loopbaan gedurende langere periodes in zowat alle uithoeken van de wereld (Frankrijk, Duitsland, Verenigde Staten, China, Argentinië, Australië).
Van Tendeloo is nu gewoon hoogleraar aan de Universiteit Antwerpen en hoofd van het EMAT-laboratorium (Elektronenmicroscopie van materialen). Hij heeft ook de leiding van het pas opgerichte NANO-excellentiecentrum van de Universiteit Antwerpen. Zijn onderzoek spitst zich toe op de atomaire structuur en het verband tussen die structuur en de eigenschappen van materialen. De gebruikte techniek is elektronenmicroscopie. Het EMAT-laboratorium behoort op dit gebied tot de leidinggevende laboratoria in de wereld. Van Tendeloo behoort tot de “editorial board” van 10 wetenschappelijke tijdschriften en was uitgenodigd spreker op meer dan 100 congressen. Hij heeft meer dan 600 publicaties op zijn naam.
Naast wetenschap is hij geïntrigeerd door de verschillende vormen van kunst, en vooral dan in de mens achter die kunst. Van kunst zelf kent hij eigenlijk niets…
Zijn boek over dit onderwerp (uitg. Acco, Leuven) zal op de avond aan een voordeelprijs beschikbaar zijn.
In deze lezing wordt stilgestaan bij het wetenschappelijke statuut van de astrologie. We doen dit door een blik te werpen op de historische context waarin astrologie in het Westen succesvol werd, en tonen hoe het -onder meer- als uitdaging bleef functioneren voor het ontstaan van de moderne fysische astronomie.
De spreker is voorzitter van en hoofddocent aan de opleiding Geschiedenis van de K.U.Brussel.
Eddy Daniels eindigde zijn eerste boek De Open Samenleving en Haar Nieuwe Vijanden (2005) met de open vraag niet wat we van de islam te vrezen, maar wat we ervan te verwachten hebben. De opmars van de islam is onstuitbaar, zo meende hij, niet omdat die islam zo sterk maar omdat de postchristelijke samenleving zo zwak is. Haar zwakte situeerde hij in haar verlies aan identiteit, die zelf een resultaat is van haar verlies aan besef voor dat wat de mens overstijgt. Daardoor is vooral Europa in de greep van het postmoderne cynisme van artistieke en intellectuele kringen die met woorden de trouw belijden aan het vrije woord, maar het in de feiten onderuit halen door het te herleiden tot vuilspuiterij van jongens en meisjes die zonodig moeten tonen hoe dapper zij wel zijn door tegen heiligenhuisjes aan te schoppen die al lang op de grond liggen.
Het belangrijkste heiligenhuisje, waartegen het verbale geweld met sadistisch genoegen ontketend wordt, is de katholieke kerk. Die kerk kreunt om te overleven nu het project van de vorige paus Karol Wojtyla mislukt is om haar een nieuwe infusie van bloed te geven vanuit het lijden van de Oost-Europese samenleving. Sinds Oost-Europa bij het Westen hoort slaat daar het cynisme met verdubbelde kracht toe en in plaats van missionarissen zendt Polen prostituees en autodieven uit naar het Avondland. De cultus van het lijden, die Wojtyla aanschouwelijk maakte door van zijn eigen doodstrijd reality-tv te maken, is mislukt, maar hij is volgens Daniels om een andere reden mislukt dan men over het algemeen denkt.
Niet dat Europa het lijden afwijst is het probleem, maar dat het katholicisme altijd gedacht heeft dat het lijden het antwoord is op de zijnsvragen van de zoekende mens. Volgens de auteur is het christendom niet gefundeerd in lijden, maar in vreugde, en de man die dat beter begrepen heeft dan wie ook heet Joseph Ratzinger, de zogezegde Panzerkardinal. Daniels heeft de carrière onderzocht van deze grootinquisiteur, de processen die hij gevoerd heeft tegen zogeheten progressieve theologen en de manier waarop hij hen voor de kerk heeft proberen te behouden. Hij is tot de conclusie gekomen dat Ratzinger niet Wojtyla’s rottweiler was, maar zijn golden retriever die de schapen terug uitnodigde bij de kudde, nadat de pitbull ze verdreven had. Ratzinger is geen kwade genius geweest achter de schermen, maar een milderende invloed die onder een rampzalig pontificaat heeft proberen te redden wat er te redden viel. Vandaag erft hij een puinhoop die hij weer moet opbouwen.
Zal Joseph Ratzinger als Benedictus XVI slagen? Volgens Daniels is zelfs dat de kern van de kwestie niet. Vanuit zijn diep geloof stelt Ratzinger zich die vraag ook niet, omdat hij ervan overtuigd is dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn. Wat telt vandaag is dat het oude moet sterven om het nieuwe te laten geboren worden. Het pontificaat van Ratzinger kan er voor zorgen dat de fakkel van het katholicisme een laatste keer positief opflakkert, alvorens definitief doorgegeven te worden aan een postchristelijke samenleving waarin mogelijk de islam dominant zal worden.
Het boek Papa Ratzi. Paus & Ketter, 2006, uitgeverij Aqua Fortis ISBN 9059040473, is op de avond verkrijgbaar.
(of vrij vertaald: Wat zit ik hier bijgod te doen?!)
Deze avond zal dr. Marc Ledoux (socioloog-psychoanalytikus) het hebben over over zijn boek dat in het Nederlands vertaald is als "Waar zijn we toch mee bezig? - Institutionele psychotherapie in weerstand en dialoog met de kwaliteitspsychologie".
Wie meer wil weten over het "antipsychiatrisch kasteel" "La Borde" in de buurt van Blois (F) dat Marc leidt, moet zeker de film "La moindre des choses" van Nicolas Philibert bekijken.
Marin Vandercruyssen, vroeger parakommando, heeft zijn eigen museum van diamant en andere (edel)stenen in Oudenaarde. Hij is ook ondervoorzitter van het Belgisch UFO-netwerk (BUFON), voorzitter voor Oost-Vlaanderen, en amateur-sterrenkundige met zelfs een meteoriet (aardscheerder) naar zijn naam genoemd. Daarnaast is hij ook erg bezig met het paranormale en beweert hij persoonlijke kontakten te hebben met andere dimensies.
Hij zal het op deze avond o.a. hebben over zijn persoonlijke ervaring: op 21/7/1955 heeft hij samen met 20 getuigen 5 vliegende schotels van ca. 100m doormeter mogen zien boven Lotenhulle (Aalter). Hierover is uitgebreid onderzoek verricht en er is daar in 2004 zelfs de eerste officiële ufo-gedenksteen ter wereld geplaatst.
Verder zal hij na een overzicht van de interessantste ufo-waarnemingen die in de loop der jaren in de wereld zijn opgetekend, daaruit zijn antwoord destilleren over de klassieke vragen "Wie zijn wij? Van waar komen wij? Wat is onze bestemming?".
Gerhard Lukert is een bioloog uit Stuttgart die niets liever doet dan op een wetenschappelijke manier zoeken naar mogelijke verbanden tussen historische gebeurtenissen en planetenstanden.
Korte inhoud:
Plutofrauen: Marie Curie, Magda Goebbels, Alma Mahler. Die Biographie von drei berühmten Frauen des 20. Jahrhunderts wird dargestellt und astrologisch detailliert analysiert. Marie Curie symbolisiert die aufopferungsvolle Forscherin, Magda Goebbels die Frau, die ihre eigenen Kinder der Ideologie opfert, Alma Mahler die erotische Muse. Geist, Macht und Sex unter dem Einfluß des Planeten Pluto.
Gerhard's moedertaal is natuurlijk Duits, maar hij spreekt ook goed Engels, en als het nodig is, kan er altijd wel een woordje vertaald worden naar het vlaams. U krijgt er dus gratis taalles bij ;-)
Inkom: 10 euro, leden 8 euro, steunleden 5 euro (iets hoger dan normaal wegens hogere kosten).
Deel 1: "schatzoektocht":
Vanaf de kerk van Moustier (Frasnes-lez-Anvaing, Henegouwen) met geheimschrift op het altaar, volgden we de weg die beschreven werd in de "Centuriën" (geschreven door de cisterciënzermonnik Yves de Lessines in de 14de eeuw en 2 eeuwen later gepubliceerd door Nostradamus als zijnde zijn eigen "voorspellingen"). Uiteindelijk kwamen we aan op de plaats waar de schat van de Tempeliers zich hoogst waarschijnlijk bevindt, in Wodecq. Dit alles onder deskundige begeleiding van prof. Rudy Cambier, zijn vrouw Denise en Marc Vanden Daele (lezing 2/2006).
Deel 2: "Etentje":
in restaurant "La Forge", Place de Lahamaide 3, 7890 Lahamaide
Er staan ook enkele foto's op www.woophy.com (selekteer "Moustier" en "Wodecq").
Omdat de islam al veel bekritiseerd is, niet het minst door mijzelf, en omdat ik in mijn oordeelsvorming fair probeer te zijn, ben ik graag ingegaan op aansporingen om het soefisme te bestuderen. De traditie van de soefi’s ("in wol gekleed") zou namelijk de vriendelijke en diepzinnige kant van de islam vormen.
Vaak zegt men dat het soefisme een soort boeddhisme of vedanta in moslimvermomming is. Dat kan kloppen voor sommige soefi-meesters en voor sommige van hun praktijken. Bovendien suggereren enkele soefi-begrippen inderdaad zulke invloeden, bv. fana’, "nietswording", lijkt erg op het onpersoonlijke boeddhistische nirvana, "uitwaaiing"; en "ana’l-Haqq", "ik ben De Ware", lijkt een kopie van het oepanisjadische "aham Brahmasmi", "ik ben Brahma". Maar voor de hoofdstroom is deze oorsprong chronologisch erg onwaarschijnlijk: de traditie was immers al begonnen voordat de islam gebieden veroverd had waar boeddhisme of hindoeïsme floreerden.
Nochtans voelden de moslimtheologen het beginnende soefisme aan als een ketterse indringer, tenminste totdat het overtuigend zijn nut voor de islam bewees. Moeten we zijn bronnen dan misschien zoeken in een minder exotische invloed op de prille islam, namelijk het christendom? De intens persoonlijke en emotionele devotie van sommige soefi-scholen doet daar wel aan denken. Ook de herkomst van het ideaal van armoede ("faqier" en "darwiesj" betekenen allebei "arme") moeten we allicht niet verder gaan zoeken.
We volgen het spoor achterwaarts van de Mogolprins en martelaar Dara Sjikoh via de beroemde Perzische soefi’s Fariedoeddien Attar en Djalaloeddien Roemi (van de draaiende derwisjen) tot bij de eerste generatie soefi’s in de Iraakse stad Basra: Hasan al-Basri en de raadselachtige dichteres Rabi’a al-Adawijja. Want ja, vrouwen hebben in deze geschiedenis een beslissende rol gespeeld. Kortom, eindelijk eens goed nieuws uit Irak.
Koenraad Elst is doctor in de oriëntalistiek en zelfstandig publicist.
Johan Gielis is de bedenker van de superformule, die hij
ontdekte bij een onderzoek naar modellen die plantenvormen
beschrijven. Omdat niet bekend was of en zoja, welke
wiskundige regels gelden voor de vorm van natuurlijke
organismen, construeerde Gielis een wiskundige formule.
Hierbij nam hij als uitgangspunt de "superellips" van de 19e
eeuwse Franse wiskundige Gabriel Lamé. Dit resulteerde
uiteindelijk in de superformule die het mogelijk maakt
verschillende abstracte en natuurlijke vormen zoals planten,
schelpen, cirkels, ruimte-tijdmodellen en kristallen, met
één enkele formule te beschrijven. Deze unificatie van
beschrijvingen is een aanzet tot diepere studie van
natuurlijke fenomenen. Het ontstaan, nut en toepassing van
de formule zal in de lezing worden getoond. Er zal ook
worden ingegaan op practische toepassingen in technologie.
Zie ook: Genicap
(Er is een geluidsopname beschikbaar, maar zonder het bijhorende beeldmateriaal. Beter is het zijn mooie boek "De uitvinding van de cirkel", uitg. Geniaal, Antwerpen, ISBN 90-6215-792-0, te lezen.)
Ons wereldbeeld is in vele opzichten niet meer te vergelijken met het wereldbeeld in de 19e eeuw, de prille jeugd van de aardwetenschappen. In het begin van de 20ste eeuw is het Alfred Wegener die voor het eerst alle bestaande geologische en geofysische kennis tracht samen te brengen in één globale theorie, de continentendrift. Het zal echter nog meer dan een halve eeuw in beslag nemen alvorens de dynamiek van de "vaste aarde" zijn uiteindelijke verklaring zal vinden in het paradigma van de platentektoniek. De platentektoniek betekent voor de aardwetenschappen een ware revolutie. Dit nieuwe paradigma heeft immers de aardwetenschappelijke gemeenschap in de tweede helft van de 20ste eeuw aangezet het vakjesdenken achter zich te laten en door integratie van de verschillende wetenschapsdisciplines een globale visie te ontwikkelen, die het traditionele onderzoeksdomein van de aardwetenschapper, de "vaste aarde", overstijgt. De aarde wordt nu aanzien als een zelfregulerend systeem, waarin verschillende sferen – reservoirs van materie en energie – constant met elkaar interageren. We spreken nu over Systeem Aarde, of Gaia naar de Griekse godin van de aarde.
In deze voordracht gaan we dieper in op de componenten van dit systeem, de geosfeer, de hydrosfeer, de atmosfeer en de biosfeer, en hoe deze sferen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en hoe ze onderling interageren. We zullen aantonen dat global change eigen is aan deze "levende planeet", zeker actueel in het maatschappelijke debat rond de opwarming van de aarde. Uiteindelijk zal het duidelijk worden dat de aarde een unieke planeet is. Door een – al of niet toevallige – samenloop van omstandigheden heeft zich een zelfregulerend systeem ontwikkeld, waarin leven, water en platentektoniek een hoofdrol spelen. 4,5 miljard jaar global change heeft er toe geleid dat hogere levensvormen, waaronder de mens, deze "levende planeet" bewonen.
De spreker, prof. Sintubin, is dr. in de geologie en als dusdanig verbonden aan de K.U.Leuven.
"Ik ben geboren in een katholieke familie in Antwerpen, in 1954 als oudste van zes kinderen. Ik behaalde een licentie wiskunde-wetenschappen aan de Rijksuniversiteit Gent, maar na dertien jaar lesgeven ben ik een andere weg gegaan. Ik heb mij al sinds mijn jeugd verdiept in geschiedenis, psychologie, parapsychologie, mythologie en literatuur, waarbij ik ook science-fiction en fantasy niet versmaadde. De laatste vijftien jaar heb ik mij intensief beziggehouden met religie, in het bijzonder de islam en het jodendom. De kabbala is daarvan natuurlijk het mystieke onderdeel. De kabbala behandelt in essentie twee onderwerpen: de schepping en het wezen van Jahweh. Beide thema's worden respectievelijk aangeduid met beresjit, in den beginne, en merkava, de troonwagen van Jahweh. De belangrijkste kabbalateksten dateren uit de Middeleeuwen, maar men vindt er ideeën die buiten de kring van de kabbalisten pas eeuwen later ingang zullen vinden: het concept van parallelle werelden bijvoorbeeld, of de dualiteit van licht. In de kabbala vindt men ook theorieën over reïncarnatie, die eigenlijk vreemd zijn aan de joods-christelijke traditie. De kabbala is een mystieke beweging, geen proto-wetenschappelijke, maar vele elementen van de huidige discussie over Intelligent Design kunnen maar ten volle begrepen worden dank zij principes uit de kabbala. De kabbala kan voor ons oude inzichten begrijpelijk maken over de relatie tussen geest en materie, over de zondeval, over de plaats van de mens in universum en van de ziel tegenover God."
Marc Joris
Aanbevolen lectuur:
- Scholem, Gershom: Kaballah, New American Library
- Scholem, Gershom: On the Kaballah and its Symbolism, Schocken Books New York
- Scholem, Gershom: Major Trends in Jewish Mysticism, Schocken Books New York
- Berg, Rav P.S.: De essentie van de Zohar, Altamira Brecht/Haarlem
- The Theosophical Kabbalah
- Sephirotic System of ten divine names
uitzonderlijk in het Van Crombrugghe-gebouw (zaaltje aan voorzijde: Huidevetterskaai 39, Gent; openbaar vervoer: de tramhaltes Sluizeken of Sleepstraat zijn vlakbij)
Een Amerikaan die over een Europese historische astroloog komt spreken die we hier een beetje vergeten zijn, dat moet ook eens kunnen. Robert Corre uit New York is gefascineerd door de methoden die Morin de Villefranche (1583-1656, bekender als "Morinus") bedacht heeft, en aangezien hij in de buurt passeert, hebben we hem gestrikt voor een praktisch gerichte namiddag, vooral bedoeld voor mensen die al iets van astrologie afweten.
"Morin's rational method of interpretation teaches how to synthesize a chart and see it as a whole unit. The highly structured methodology places great emphasis on understanding that each planet motivates us in specific ways, ways that can be systematically measured both in terms of quantity and quality of influence present in the natal chart."
(22 euro voor niet-leden, 20 voor gewone leden en 18 voor steunleden.)
25/2/2006: Marc Vanden Daele: "De demystificatie van Nostradamus en de schat van de Tempeliers" *De "Voorspellingen van Nostradamus" werden niet in het jaar 1550 geschreven door de Provençaal Michel Nostredame, maar in de periode van 1323 tot 1328 door een cisterciënzermonnik, wiens moedertaal het Picardisch was. De werkelijke auteur was Yves de Lessines, prior van de Cisterciënzerabdij van Cambron, in het Belgische Henegouwen.
Deze verbluffende bewering is de conclusie die Rudy Cambier trok na jarenlang onderzoek en analyse van de teksten van Nostradamus. Cambier concludeert dat de taal niet de taal is van de eeuw van Nostradamus, maar die van Henegouwen in de veertiende eeuw."In de eerste drie kwatrijnen wordt de sleutel gegeven. Daarin zegt de schrijver wie hij is, waar hij zich bevindt, welke functies hij bekleedt, voor wie de tekst bestemd is en hoe hij moet worden gelezen."
Met deze sleutel slaagt Rudy Cambier erin de profetieën te vertalen. Op verbluffende wijze achterhaalt hij de plaats van de schat van de Tempeliers.
Door omstandigheden is het niet mogelijk om professor Cambier als spreker uit te nodigen. Hij heeft echter Marc vanden Daele geholpen om deze voordracht in zijn plaats te geven. Daarmee is voor hem een waar avontuur begonnen. Hij heeft de streek van de Tempeliers mogen herontdekken en hem werd de schuilplaats getoond van de schat. Tijdens zijn voordracht bewijst hij met foto's en andere feiten dat Nostradamus nooit beseft heeft dat hij de sleutel in handen had om het geheim van de Tempeliers te ontfutselen.
Marc vanden Daele (°1951) is een leraar wetenschappen, maar heeft steeds een intense interesse gehad voor de paranormale wereld.
Van bij de oprichting (1972) was hij lid van "De Braidkring v.z.w.", een vereniging die o.a. het bestaan van paranormale verschijnselen bestudeert (www.braidkring.org). Sinds een tweetal jaren is hij voorzitter van deze vereniging.
NVDR: Het boek van prof. Cambier ("Nostradamus en de erfenis van de Tempeliers", Frontier Publishing, 2002, ISBN: 90-806700-5-7) is een absolute aanrader voor al wie de waarheid over Nostradamus wil weten! Het boek dat Marc toont op de foto dus zeker niet kopen, want dat is weggegooid geld.
Meer informatie: Philip Coppens (uitgever) over Cambier's onderzoek.
28/1/2006: Gabriël Spileers: over zijn boek "Niet te geloven, wel te begrijpen - Een rationele en alternatieve visie op de menselijke zingeving" *Dit stevige werk behandelt fundamentele filosofische vragen in verband met menselijke zingeving. Leven na de dood, bijna-doodervaring, reïncarnatie, karma, het begrip toeval, de vrije wil, paranormale fenomenen, de geestelijke wereld, de zoektocht naar God, religies op een keerpunt, het holisme, spiritualiteit, mystiek, het sacrale komen alle aan bod in een streng logische redenering. De veelzijdige benaderingswijze en de systematische opbouw maken van dit boek een unieke basis voor het nieuwe denken van de 21ste eeuw. In talrijke kaderstukken en bijlagen wordt een grondige en wetenschappelijke onderbouw gegeven voor al het feitenmateriaal. De auteur gaat het gesprek met het klassiek-filosofische denkpatroon, met sceptici en met andersdenkenden niet uit de weg. Het boek bestrijdt het geestelijk vacuüm waarin velen verkeren. Het geeft een antwoord op het waarom der dingen, los van iedere religieuze, esoterische of filosofische richting.
Het boek is veel te uitgebreid om volledig op één lezing te behandelen. Hij zal enkele krachtlijnen en de struktuur ervan uitleggen, maar daarna is het vooral de bedoeling dat de avond vooral door uw vragen gestuurd wordt! Het boek zal natuurlijk ook verkrijgbaar zijn op deze avond.
Gabriël Spileers is geboren te Ronse op 1 oktober 1934. Hij studeerde godsdienstwetenschappen te Gent. Vervolgens werd hij leraar aan het Koninklijk Atheneum te Oudenaarde. Reeds meer dan 40 jaar bestudeert hij paranormale fenomenen en hun verband met wetenschap, filosofie en religie. 30 jaar geleden stichtte hij de werkgroep De Braidkring ter bevordering van de kennis van bovengenoemde verschijnselen en publiceerde reeds een boek over hypnose.
Na "The complete Shakespeare in 97.5 minutes" nu "Alles wat u altijd wilde weten over exakte wetenschap, van de ijstijd tot heden, maar niet durfde vragen". In minder dan 120 minuten en zonodig op rijm.
Onze huisdichter, Jan Kuypers (scheikundige), zal ons meenemen op een reis door de geschiedenis van de wetenschap, met de vraag: "Was Einstein de grootste?". Daarmee hebben we dan ook ons steentje bijgedragen voor het Einstein-jaar 2005!
De spreker vertrekt van de definitie van mythologie, maar sleurt er dan de fysiologie en de antropologie bij. Hij toont aldus aan dat de omgeving de mens programmeert. De gegevens opgeslagen in de chromosomen uiten zich door religie en mythologie. De omgeving is de kwantiteit, daaruit gedistilleerd door de mens komt dan de kwaliteit. Er zijn alzo 3 grote soorten mensen en ook 3 soorten religies en mythologieën.
Dr. William De Rijcke is arts en een wandelende encyklopedie als het om mythologie en volksgeloof gaat, en bovendien een boeiend verteller!
- 15/10/2005, 10-18h, Gent: internationaal symposium:
PARANORMALE FENOMENEN NORMAAL?
-
RESULTATEN VAN JAREN ONDERZOEK
en
THEORETISCHE STEUN VANUIT DE NATUURWETENSCHAPPEN?
met:
dr. Rupert Sheldrake (bioloog, auteur van o.a. "Het Zevende Zintuig", GB) ivm. zijn onderzoek van paranormale vermogens bij dieren, theorie van morfogenetische velden enz. (in het Engels)
Fons Wils (natuurkundige, B) ivm. zijn theorie over het universum, waaruit "paranormale" fenomenen als "normaal" tevoorschijn komen
dr. Joop Houtkooper (natuurkundige, NL) ivm. zijn parapsychologisch onderzoek (geest-materie-interaktie) aan de universiteit van Giessen en het Institut für Grenzgebiete der Psychologie und Psychohygiene, Freiburg im Breisgau (D)
Koen Van de moortel (natuurkundige, B) ivm. eigen ervaringen, kort overzicht van het onderzoek, mogelijke verbanden met astrologie
dr. Walter Verraes (bioloog, prof. aan Universiteit Gent, B) zal zorgen voor de nodige kritische bedenkingen in het panelgespek
Aangrijpende verhalen - wonderlijke gedachtengangen - video's - demonstratie+experiment met toevalsgenerator - boekenstand - mogelijkheid om vragen te stellen
Plaats:
Van Crombrugghe-gebouw
Godshuishammeke 20 (zijstraat Sleepstraat)
9000 Gent
Met het openbaar vervoer geraakt u er gemakkelijk met tram 4 vanaf het Sint-Pietersstation; afstappen aan de halte "Coppinsstraat", en dan is het juist om de hoek, aan een speelpleintje. Vanaf het Dampoort-station is het een kwartiertje lopen. Voor parking hebt u het meest kans in de buurt van het Stapelplein (Dok Zuid) of de Vrijdagmarkt. Klik hier voor een kaart.
Boeken-aankoop:
Als wij in groep boeken aankopen, krijgen we een korting van de uitgeverijen, zo kan u bv. al reserveren voor:
- "Het Zevende Zintuig" (R.Sheldrake) aan 23 euro (ipv 27.75 euro winkel-adviesprijs)
- "Intuitie" (Malcolm Gladwell) aan 16 euro (normaal 18.90)
- The New Paradigm - a confrontation between physics and the paranormal phenomena (John O'M. Bockris) aan 29 euro (normaal 33 euro).
Korte inhoud:
- Rupert Sheldrake: "The Extended Mind: Experimental Research and Theoretical Implications"
We have been brought up to believe that the mind is located inside the head. But there are good reasons for thinking that this view is much too limited. Recent experimental results show that people can influence others at a distance just by looking at them, even if they look from behind and if all sensory clues are eliminated. These tests have now been replicated by dozens of experimenters and the results are hugely significant statistically with odds against chance of trillions to one. The focussing of attention appears to connect the observer to the observed, and implies that the mind reaches out to touch the focus of its attention. In theory, this should even happen over literally astronomical distances, connecting the mind of the observer to distant stars. I suggest that this happens through the medium of perceptual fields, which are one kind of morphic field. Morphic fields are also involved in the projection of intentions, which also have effects at a distance. For instance, peoples’ intentions can be detected by animals such as dogs from many miles away, as in the phenomenon of dogs knowing when their owners are coming home, even at non-routine times and in the absence of all sensory clues. The information-transfer seems to be telepathic. Among people, one of the commonest kind of non-local interaction mental influence occurs in connection with telephone calls. Many people have had the experience of thinking of someone shortly before they ring, or knowing who is calling when the phone starts ringing. Recent videotaped experiments on this phenomenon have given highly significant positive results, indicating that telepathy is indeed involved.
Dr. Rupert Sheldrake is a biologist and author of more than 75 technical papers and ten books. A former Research Fellow of the Royal Society, he studied natural sciences at Cambridge University, where he took a Ph.D. in biochemistry, and philosophy at Harvard University, where he was a Frank Knox Fellow. He was a Fellow of Clare College, Cambridge University, and Director of Studies in biochemistry and cell biology. From 1974 to 1985 worked at the International Crops Research Institute for the Semi-Arid Tropics (ICRISAT) in Hyderabad, India. He is currently a Fellow of the Institute of Noetic Sciences, near San Francisco, and lives in London with his wife and two sons. His most recent book is THE SENSE OF BEING STARED AT. - Fons Wils: verkorte weergave van www.ontheorigin.com
Uit "ontheorigin" blijkt dat, wanneer we op een verantwoorde wijze het waarom van ons ontstaan wensen te kennen, dit zoeken tot wetenschappelijk bruikbare resultaat kan leiden. "Ontheorigin" werkt met de hypothese dat er buiten de materie nog zoiets bestaat als de Niet-materie. We kunnen aantonen dat de Niet-materie (of het Niet-heelal) uit een oneindige hoeveelheid energie bestaat die geen ruimtelijke positie kent en ook geen tijdsverloop. De Niet-materie is een volledig reëel gegeven, heeft geen verloop en beschikt daardoor over een immens geheugen.
Het heelal is ontstaan door toedoen van een eerste dualiteit die steunt op het voortkomen van twee virtuele ruimtes vanuit de Niet-materie. Deze dualiteit vormt de oorsprong van de enkelvoudige materie (fotonen, elektronen, quarks,…) en bijgevolg ook van de natuurkundige wetten. De natuurkundige wetten kunnen echter niet zonder meer geëxtrapoleerd worden naar de wetten van de samengestelde materie, de natuurwetten. Daarvoor is het bestaan van een tweede dualiteit verantwoordelijk.
Deze tweede dualiteit wordt gevormd door een constructieve samenhang tussen de materie en de Niet-materie. Deze werking kan als volgt verklaard worden: informatie, die door toedoen van de werking van het tijdsverloop uit het heelal verloren gaat, wordt vastgehouden in de Niet-materie. Deze vorm van informatie noemen we transcendente informatie. Samenstellingen van materie kunnen door toedoen van de stimulans van de transcendente informatie een zekere stabiliteit behouden. Hierdoor kunnen zij, in het heelal, "structurele informatie" opbouwen en bijhouden. Daardoor ontstaan steeds complexere samenstellingen van materie. Deze samenstellingen vertonen een "geometrisch-dynamische-verhouding" waardoor zij receptief zijn voor de corresponderende transcendente informatie, zij vormen een receptieve structuur. De uitgewisselde informatie beschikt niet alleen over een feedback- maar ook over een feedforward-mechanisme. Deze mechanismen zijn verantwoordelijk voor het controleren en bijsturen van de toekomstpotentialiteit van de zich vormende structuur.
Zodoende regelt de tweede dualiteit het tot stand komen van de wetten van de samengestelde materie (gekoppelde fotonen, protonen, neutronen, atomen, moleculen, organismen,…, de natuurwetten). Deze tweede dualiteit is o.a. verantwoordelijk voor de ontwikkeling van interactie-constanten. Deze dualiteit zal door de vorming van structuren rond andere parameters de samenhang (coherentie) van de samengestelde materie tot gevolg hebben. Deze werking kan begrepen worden zoals die van de morfogenetische velden die R. Sheldrake beschrijft. Hierdoor kunnen we onder meer de werking van de homeopathie, de acupunctuur beter begrijpen. Ook de zogenaamde paranormale verschijnselen vallen nu deels binnen het verklaringsbereik.
Transcendente informatie wordt opgebouwd rond steeds complexere structuren. Het verbindende vermogen van de eigenschappen van de Niet-materie heeft het ontstaan van het bewustzijn mogelijk gemaakt. Nog complexer van concept dan het bewustzijn is het onderbewustzijn. Het beschikt over toekomstgerichte en sturende eigen-schappen dankzij de transcendente herschikking van ons geheugen tijdens de slaap en in onze dromen.
Fons Wils heeft naast een opleiding natuurkunde, richting kernfysica, ook de kandidaturen geneeskunde gevolgd en is voornamelijk tewerkgesteld geweest in de industrie. Zijn wetenschappelijk ingestelde geest werd al gans zijn leven geconfronteerd met het pertinent opduiken van paranormale fenomenen. Vandaar mijn interesse voor astrologie en dito kennis. De laatste tien jaar stonden vooral in het licht van de ontwikkeling van de basistheorie "Ontheorigin". Dit gebeurde in samenwerking met een aantal gereputeerde academici, waaronder Lieven Van Gerven. -
Joop M. Houtkooper: Psychokinese: Experimenten en Theorie
Arguments for parapsychological research: This is how I introduce my seminar to the psychology students at the University of Giessen:
"Paranormal experiences are reported since antiquity. Surveys show that when people are asked, a sizeable proportion of the population report having at least once an experience they could not explain as normal, or as a coincidence. In Germany, it is about half the population. Women have these experiences slightly more often than men, about 55% and 45%, respectively. The question whether these experiences are the result of paranormal phenomena, cannot be answered with certainty in the large majority of these experiences. Some of these experiences are so striking, that a normal explanation is very, very unlikely. To answer the question of the veridicality of the phenomena we have to do experiments. With regard to the people who have these experiences, it is clear that referring them to psychiatrists is assuming they are crazy. Referring them to the esoteric scene, to cults and quacks, is a crazy alternative. With regard to social relevance, a sizeable proportion of the population being regarded as crazy, or, afraid of being regarded as crazy, is certainly socially relevant. Who could deny that? Therefore, an important role of parapsychology is in the fight against obscurantism."
Abstract:
The phenomenon of mental influence on material objects and processes is rooted in experience: The story of Marco Polo at the court of Kublai Khan may be fantasy, but the self-levitations of St. Joseph of Copertino in the 17th century are well-attested. The rise of spiritism in the 19th century and its physical mediumship are worth considering as evidence, as are other macroscopic phenomena up to the last decennia of the 20th century.
Modern experimental research started with a gambler visiting J.B. Rhine at his newly founded laboratory in Durham and a number of successful experiments with dice followed. An interesting development was the inception of experiments with psychokinesis (PK; telekinesis is an older term) on the placement of dice. These experiments were pioneered by Ed Cox in the USA and Haakon Forwald in Sweden in the 1950s. These experiments were interesting because these experiments can be regarded as a bridge between macroscopic PK events and the experiments with (micro-)PK on random processes that followed from about 1970 onwards. The versatility of an electronic random number generator (RNG) coupled to a computer enabled a variety of experiments. In particular, experiments with retroactive PK became possible in an elegant way.
Why retroactive PK, or retro-PK as it is often called? In the 1970s the problem of a theory of paranormal phenomena and of PK in particular was given a new approach by the American physicist Harris Walker. This became known as "observational theory", because its basis was in the role of the observation in quantum mechanics. One prediction by this theory was that a PK influence on random events could just as well be exerted at the time these events happened as on random events which had been stored, for instance on magnetic tape, for some time. These experiments where the feedback to the observer was delayed, it looked like the influence was exerted on events which had taken place in the past. Therefore it was called "retroactive PK".
Observational theory turned out to be able to explain several properties of paranormal phenomena, such as experimenter effects, and constitutes a unitary explanation of all paranormal phenomena. However, observational theory concerns itself with the physical aspects of paranormal phenomena, not the psychological aspects. Nevertheless, observational theory provides a better basis to study the psychological conditions under which paranormal phenomena occur.
Joop Houtkooper studeerde natuurkunde aan de Technische Universiteit Delft. Tijdens die studie is hij geïnteresseerd geraakt in parapsychologie. Diskussie met skeptici leidde tot het zelf opzetten van een experiment (in 1965). Later, in Amsterdam - statisticus in de Faculteit Geneeskunde - de parapsychologie weer opgevat, naar aanleiding van een theoretische aanzet van Evan Harris Walker.
Hij deed experimenten met electronische randomgeneratoren met als voorbeeld de experimenten van Helmut Schmidt in de V.S., in samenwerking met Dick Bierman. In 1983 is hij gepromoveerd bij Martin Johnson aan de Universiteit Utrecht op een proefschrift getiteld: "Observational theory: A research programme for paranormal phenomena."
Van 1993 tot 1995 was hij medewerker van Prof. Erlendur Haraldsson aan het Instituut Freiburg. Sinds 1995 werkzaam als medewerker van Prof. Dieter Vaitl (klinische en fysiologische psychologie) aan de Justus-Liebig-Universiteit van Giessen met als taak het doen van parapsychologisch onderzoek en het geven van een seminar over "anomale verschijnselen".
- "Het Zevende Zintuig" (R.Sheldrake) aan 23 euro (ipv 27.75 euro winkel-adviesprijs)
Dr. Peter van Vugt is neuropsycholoog aan de Universiteit Antwerpen en bovendien een zeer boeiend spreker met een smakelijke zin voor humor.
Korte inhoud:
- de suprematie van de geest op de materie (effecten in de gedragswetenschappen);
- waarneming en gerichte aandacht;
- de synesthesie;
- neurologische pathologie en religieus-artistieke inspiratie (ook in experimentele context);
- neurologische pathologie en maatschappelijke dromen;
- neuropsychiatrische pathologie en normale (ttz. te verwachten) paranormale ervaringen.
Het uitgangspunt hierbij is: "onze zintuigen registreren, maar mogen we ons brein wel vertrouwen?"
28/5/2005: Antoon Vollemaere: Maya's: Egyptenaren van Amerika *(Zie ook: Korte uitleg over de Maya-kalender)
De belangrijkste steentijdbeschaving ter wereld is ongetwijfeld deze van de Maya's. Zij bewonen en uitgestrekt gebied in het Mexikaanse schiereiland Yucatan en Belize, Guatemala en de westgrens van Honduras en El Salvador. Hier wonen nog mensen die één van de eenentwintig aanverwante Maya-talen spreken. In dit gebied van Meso-Amerika ontstond één van de oudste en langdurigste beschaving van de wereld: 5000 jaar, hetzij van ongeveer 3500 voor tot 1500 jaar van onze tijdrekening. Algemeen worden de Olmeken aanvaard als de voorvaders van de Maya's.
Na de beginperiode waarin men leefde van wat het plukken van planten en vruchten opleverde, volgde het landbouwstadium dat in feite de eerste evolutie van de Maya-beschaving betekent. Wij zien dat een kalender wordt vastgelegd en hun godsdienst ontstaat met zijn honderden weldadige en kwaadwillige goden, die meer is dan de gewone magie en die tegelijkertijd het begin betekent van hun merkwaardige sociale en politieke organisatie en vooral van hun priesterdom. Hun kalender was betrekkelijk nauwkeurig, want de Maya's wisten dat het zonnejaar 365,2422 dagen en een gemiddelde maanperiode 29,5209 dagen duurde.
Het laatste stadium, de bekroning van hun beschaving, is het tijdperk waarin duizenden gebouwen en belangrijke stadscentra werden opgetrokken, die op dit ogenblik bijna alle door de jungles van Guatemala en Mexico overwoekerd zijn. Om de vruchtbaarheid van dit volk van bouwmeesters te onderstrepen volstaat de mededeling dat er duizenden archeologische vindplaatsen bekend zijn. Eén van de beste bouwmaterialen uit het hele prekolumbiaanse Amerika is de kalksteen, die ter plaatse in overvloed aanwezig is; niet alleen is deze gemakkelijk te bewerken met de stenen en houten werktuigen van de Maya-bouwmeesters (ja, de prachtige Maya-beschaving is een "steentijdbeschaving"), maar één van de grootste kwaliteiten ervan is dat hij verhardt onder invloed van de weersomstandigheden en bij verbranding kalk oplevert. Dank zij dit geschikt materiaal groeide aldus de op hoog niveau staande architektuur, met haar prachtige steden, haar pyramides, haar tempels en haar bogen met valse gewelven. Steden zoals Copan, Quirigua, Tikal, Palenque, Uxmal, Chichen-Itza, enz., ook al zijn zij vandaag alleen nog maar ruïnes, laten niet na indruk op ons te maken. De voorgevels der gebouwen en de binnenwanden zijn met zeer kunstzinnige schilderingen en reliëfs versierd. Er komen steeds meer met hiërogliefenschrift beschreven zuilen en altaren, ofwel om religieuze begrippen vast te leggen, ofwel om historische gebeurtenissen te gedenken. Het einde van de Maya-beschaving begon in het noorden met de Spaanse bezetting van Mérida (toen Tiho) in 1540-1, en veel later in het zuiden met de val van Tayasal (Meer van Flores, Guatemala) op 27 juli 1697.
De Maya-geschiedenis wordt gemakkelijkheidshalve in drie grote perioden gesplitst. Deze perioden zijn gebaseerd op de inskripties op de stenen monumenten en op voorwerpen van allerlei aard, waarop het aantal dagen vermeld staat die verlopen zijn sinds de datum 4 AHAU CUMHU, een nulpunt van de Maya-kalender. De korrelatie tussen deze en de christelijke kalender is steeds een bron van betwisting geweest. Naargelang men het Maya-nulpunt verder in het verleden verplaatst of dichterbij brengt, verschuift men ook tegelijkertijd de Maya-geschiedenis. Door een diepgaande studie van de lange eklipssekwentie in Codex Dresdensis heeft dr. Antoon Vollemaere zopas de laatste en definitieve sterrenkundige bewijsvoering geleverd dat de Maya-kalender niet nu eindigt in het komende jaar 2012, maar reeds eindigde in ons Juliaans jaar 1545.
Antoon Leon VOLLEMAERE werd op 30/3/1929 te Antwerpen geboren. Na zijn technische studies en werkzaamheden, geeft hij van 1960 tot in 1969 les als leraar in technische scholen in Rwanda en Burundi, in het kader van de ontwikkelingssamenwerking.
Vanaf 1965 houdt hij zich in het hart van Afrika bezig met het ontcijferen van het Maya-hiërogliefenschrift. Hij maakt hierbij veel gebruik van microfilms van de belangrijkste brondokumenten. In 1967 gelukt hij er in om de muur van de polyvalentie van de gliefen en de affixen te doorbreken. Dit was voordien een belangrijke hindernis op de weg naar de ontcijfering van de kostbare Maya-beeldmanuskripten, de zogenaamde codexen. In 1968 opende hij een nieuwe weg naar de ontcijfering door zijn ontledingen van het fonetisch systeem van het overgroot gedeelte van de gliefen en van de grafische elementen. In 1969 kwam dan betrekkelijk snel de bevestiging van het overwegend fonetisch karakter van het Maya-schrift door zijn baanbrekende publikatie over de vervoegingen van de werkwoorden en de spraakkunst van de Maya-codexen. Vanaf dat ogenblik was het mogelijk om aan de definitieve ontcijfering te beginnen van het Maya-hiërogliefenschrift.
In 1969 is hij laureaat van de Christoffel Plantinprijs als verdienstelijke Belg op kultureel vlak in het buitenland.
In 1971 schrijft hij zich in op de "Ecole pratique des hautes Etudes", VIe Section van de Sorbonne te Parijs. Hij bereidt dan zijn "doctorat de 3e cycle" voor met als studiedirekteur de eminente mexikanist Prof. dr. Jacques Soustelle. Op 28 januari 1972, verdedigt hij aan de Université René Descartes-Sorbonne, zijn thesis "Nouvelles interpretations de l'écriture des codex mayas". Hij verkrijgt de titel van "doctor in de latijns-amerikaanse studies; specialiteit maya-paleografie", met de allerhoogste onderscheiding. Deze specialiteit werd voor de eerste maal toegekend in de wereld.
In 1972 stelt hij aan het 40e Internationaal Amerikanistenkongres te Rome zijn berekeningen en merkwaardige resultaten voor betreffende de periode die voorafging aan het fameuse kalender-nulpunt 4 Ahau 8 Cumhu, waarnaar alle teksten verwijzen. Dit is wel één van de meest belangrijke aspekten van het Maya-korrelatieprobleem omdat men hier de mogelijkheid heeft om de wonderbaarlijke Mayabeschaving op de wereldschaal van de grote kulturen te situeren.
In februari 1973 geeft hij een reeks lessen over de "Precolombiaanse schriften en hun ontcijfering" aan de Universiteit van Madrid. Hij deed een kompilatie van de Mayathan-woordenboeken (taal van de noordelijke Maya's) van de 16e tot en met de 20ste eeuw, hetgeen uiteindelijk resulteerde in meer dan 35.000 steekkaarten en de voorbereiding van een publikatie in 13 volumen. In september 1973, sticht hij het "Vlaams Instituut voor Amerikanistiek vzw." voor de studie en de verspreiding van de kennis van de kulturen en beschavingen van Oud-Amerika. Hij sticht eveneens het eerste Nederlandstalig amerikanistiek-tijdschrift America Antiqua.
In 1975 richt hij in het kader van het Instituut, de "Volksuniversiteit Pedro de Gante" vzw. op.
In 1977-8 ontwikkelde hij een voor Amerika nieuwe archeologische werkmethode, die erin bestaat om in pyramiden gaten te boren en er nadien een mini-fototoestel of mini-televisiekamera in te brengen om de eventuele holten op te nemen op film. Na het uitvoeren en wellukken van de eerste faze van het nieuwe archeologisch boorprojekt in de piramiden van Tikal (Guatemala) in 1979, bleek het noodzakelijk om een nieuwe vereniging, het Vlaams Instituut voor Amerikaanse Kulturen vzw, op te richten en om een nieuw tijdschrift Oud-Amerika uit te geven.
Op 12 mei 1982, 10 jaar na zijn eerste doctoraat, behaalde hij met zijn thesis "Grammaire, calendriers et astronomie maya" (± 1.000 blz.) het "doctorat d'Etat ès Lettres et Sciences humaines" aan de Université René Descartes, Sorbonne-Paris V, met de allerhoogste onderscheiding. Zijn "directeur de thèse" was opnieuw Prof. Jacques Soustelle.
Hij nam deel aan vele wetenschappelijke bijeenkomsten, ondernam vele studiereizen in Midden-Amerika en de VSA, organiseerde een reeks tentoonstellingen en heeft intussen meer dan 185 publikaties op zijn aktief.
Hij heeft 3/4 van de grafische elementen ontcijferd of geïnterpreteerd, met als gevolg honderden en honderden ontcijferingen en gliefinterpretaties. Bovendien geeft hij de 4 belangrijkste basiselementen voor de ontcijfering en het begrijpen van de Maya-geschiedenis:
- het polyvalent karakter van het Mayaschrift (1967);
- het overwegend fonetisch karakter van het Maya-schrift (1968);
- de vervoeging van de werkwoorden (1969),
- de paleografische spraakkunst (1981);
- de nieuwe kalender-korrelatie met JDN 774.079/774.80 (1984).
De Maya-geschiedenis van de ongeveer 2.000 monumentteksten kan nu eindelijk juist gedateerd worden ten opzichte van de Juliaanse kalender. Hij ontwikkelde uiteraard een reeks ontcijferingsmethoden die helemaal aangepast zijn aan elk onderwerp.
In 1978 introduceerde hij zijn nieuwe archeologische opgravingsmethode in Tikal, Guatemala, namelijk boren in piramiden om daarna met een kamera in de holte te kijken of er grafvoorwerpen zijn. Als bekroning op zijn toen 25-jarige loopbaan als amerikanist, lukte Vollemaere er in 1991 in om het mythische land AZTLAN, land van afkomst van de Azteken, en de even legendarische steden Colhuacan (voorovergebogen berg) en Chicomoztoc (7 Grotten of 7 Canyons) te lokaliseren langsheen de Colorado en San Juan Rivers in het zuiden van de Verenigde Staten van Amerika! Hij lokaliseerde ook de vroegere verblijfplaatsen van de 8 in 1064 migrerende Azteekse stammen. Ook het legendarisch TULLAN, moeder-land van de Tolteken, wist hij te lokaliseren. Deze ontdekking is in zekere zin te vergelijken met het vinden van het Griekse Troje door Heinrich Schliemann.
Hij ondernam 5 exploratietochten in het gebied en zag zijn hypothese herhaaldelijk bevestigd. Herontdekte tijdens een helikoptervlucht in 1997 nabij de Nokia Dome, ten oosten van de Wilson en Grey Mesa, een belangrijke alkoofrune. In 1998 werd zijn Aztlan-lokatie bevestigd door het terugvinden van een oude Hopi-legende betreffende de Colorado River en San Juan River en de Tanner's landkaart van 1822.
Intussen had hij in 1996 zonder steun, maar met veel volharding, op Internet een Engelstalige website "America Antiqua III" opgericht, met een Nederlandstalig hoofdstuk "Lage Landen en Oud Amerika". Het belangrijkste gedeelte van de website wordt gevormd door zijn mondiale "Electronic Open University" waarin Vollemaere maandelijks lessen geeft over Oud-Amerika die iedereen in de ganse wereld kan volgen zonder voorafgaandelijke achtergrondkennis. "Archaeoastronomy", een tweede nederlandstalige website met een "Elektronische Open Universiteit" is in volle opbouw. Hiervoor zijn er nog meer middelen nodig om tot een volledige ontplooiing te komen.
In November 2001 ontving hij te Mechelen de Gaston Feremans-prijs. In de loop van de jaren '80 ontving hij een ridder- en officiersorde van de Kroon.
23/4/2005: Koenraad Elst: Karma zonder tranen - De motor van de kringloop van wedergeboorten: niet boete en beloning, wel gehechtheid en vrijwording *Volgens velen leert het geloof in wedergeboorte dat iedereen het kwaad dat hem overkomt, aan zichzelf te wijten heeft, namelijk aan het kwaad dat hij zelf in vorige levens veroorzaakt heeft. Dat is de leer van karma, de wet van oorzaak en gevolg, of althans zijn vulgaire “retributieve” variant. Deze is wijdverspreid in India en overal in Azie waar het boeddhisme het geloof in wedergeboorte gepopularizeerd heeft. Hij beschouwt de wereld als intrinsiek rechtvaardig: alles wat gebeurt, is deel van een kosmische boekhouding van goed en kwaad, beloning en straf. Hier zijn wel enkele vreemde implikaties aan verbonden, bv. waarom zou je nog politie en rechtspraak hebben als misdadigers onvermijdelijk toch hun karmische straf zullen ondergaan? En eigenlijk is het ook een akelige gedachte, dat niets gewoon onschuldig gebeurt, dat bv. natuurrampen eigenlijk opgezet spel zijn als straf voor de (meestal ongeweten) karmische schulden van de slachtoffers. Zij die in deze leer geloven, zeggen dat hij toch maar mooi een sluitende verklaring biedt voor de verschillen in geluk en ongeluk tussen de mensen, bv. dat een blindgeborene de gevolgen draagt van zijn zonden uit vorige levens. "Een" verklaring, dat zeker, maar is zij niet harteloos? En belangrijker nog, is zij waar?
De voldragen, niet-retributieve karma-leer zegt iets heel anders. We bedoelen dan niet de kinderachtige New Age-variant, waarin zieltjes tussen twee levens in lekker uitkiezen welke "ervaringen" en "lessen" ze tijdens hun volgende belichaming willen vergaren, zonder enige wetmatigheid of doelgerichtheid. Nee, de strenge en logische karma-variant zegt het volgende. Wat de mens over wedergeboorten heen meedraagt, is niet zijn balans aan goede en slechte daden, wel zijn verstriktheid in een patroon van verlangens en afkeer. Het is dit kwotum aan onvervulde verlangens dat de mens na zijn dood naar de wereld terugdrijft. Daarom houdt men pas na het uitdoven van de verlangens op met de duizendjarige kringloop van inkarnaties. Wat je aan geluk of ongeluk overkomt kan dus losstaan van de goede en slechte daden op je kerfstok. De wereld is gewoon wat hij is, niet goed of kwaad, en als rechtvaardigheid kan bestaan, dan is het als een produkt van menselijke inspanning, niet als een inherente eigenschap van het noodlot.
Naast deze metafysische kwestie over het karmische raderwerk van goed en kwaad is er nog de vraag naar wat precies als goed en kwaad geldt. Wie beslist daarover? Wat is het belang van het begrip “onreinheid”? Wat zijn de “drie D’s” en de “vijf kwellingen”? En wat zijn de hindoe-boeddhistische opvattingen over hete hangijzers als abortus en euthanasie?
Dr. Koenraad Elst is oriëntalist en zelfstandig publicist.
Zie ook: volledige tekst
De transpersoonlijke psychologie is gegroeid uit de humanistische psychologie. De transpersoonlijke benadering vertrekt vanuit een mensvisie waarin de spirituele dimensie in het centrum van de belangstelling staat.
De innerlijke dimensie van de mens en het zoeken naar de grenzen van de menselijke mogelijkheden is wat deze benadering drijft. Men onderzoekt het menselijke bewustzijn niet enkel vanuit een derde-persoons benadering die eigen is aan de academische psychologie maar eveneens vanuit een eerste-persoons-perspectief. Door bepaalde meditatieve en contemplatieve oefeningen kunnen we een connectie maken met onze ‘verborgen bloei’ of onze fundamentele menselijkheid. In elke cultuur vinden we tradities die zich erop toeleggen onze verborgen bloei of onze ZIJNS-aard te cultiveren met behulp van contemplatieve oefeningen.
Vragen die zeker aan bod komen: Wat hebben deze spirituele tradities ons te bieden aan psychologische kennis en wat is de werking van spirituele disciplines? In hoeverre is er een dialoog tussen psychologie en spiritualiteit mogelijk? Welke zijn de belangrijkste stromingen binnen het transpersoonlijke veld en hoe verschillen ze van elkaar en hoe vullen ze elkaar aan?
Douwe Nutterts (1958) heeft zich een groot deel van zijn leven bezig gehouden met de wisselwerking tussen psychotherapie en de transpersoonlijke benadering. Hij is systeemtherapeut en is opgeleid in een aantal psychotherapeutische benaderingen die vertrekken vanuit de humanistische psychologie. Hij is tevens een gepassioneerd zoeker in aan aantal contemplatieve tradities en hij heeft veel aandacht voor het boeddhisme en de ZIJNS-georiënteerde stromingen. Hij is de ontwikkelaar van een psycho-spirituele benadering die oost en west met elkaar verenigt.
Thuisonderwijs is vooral bekend in de USA, waar ongeveer 1,5% van de kinderen niet naar school gaat. Uit diverse studies blijkt, dat deze kinderen het in de meeste opzichten aanzienlijk beter doen dan de kinderen die naar school gaan. Ook in Engeland zijn er verschillende tienduizenden “homeschoolers”. Terwijl in Nederland en Duitsland thuisleren verboden is, mogen Vlamingen opteren voor dit alternatief. Het aantal thuislerende kinderen blijft hier klein, maar is tijdens de laatste drie jaar wel verdubbeld. Jos Verhulst brengt verslag uit van de thuisleerervaringen in zijn gezin, en licht de achtergronden toe.
Jos Verhulst (°1949) is doctor in de wetenschappen (quantumchemie) en baccalaureus in de wijsbegeerte. Hij schreef drie boeken: “Der Glanz von Kopenhagen” (1994) over een Aristotelische interpretatie van de quantummechanica, “Developmental Dynamics” (1998, 2003) over de evolutie van mens en dier, en “De verdieping van de democratie” (1998) over het referendum op burgerinitiatief. Hij is gehuwd en heeft vier kinderen, die geen middelbare school liepen doch thuis leerden en hun hogere studies aanvatten op de leeftijden van respectievelijk 19, 16, 15 en 15 jaar. Daarmee leverde het gezin tijdens de laatste paar jaar de jongste universiteitsstudenten in Vlaanderen.
Na de trend van de "virusjagers" die de geneeskunde van de 20ste eeuw heeft gekenmerkt, begint de moderne geneeskunde eindelijk meer aandacht te geven aan het "immuunsysteem". Kan de Chinese geneeskunde, die dit begrip al 2000 jaren hanteert, ons meer inzichten bijbrengen? Kan men met de theorie van de traditionele Chinese geneeskunde de grote verscheidenheid van de huidige immuniteitsaandoeningen benaderen? Zijn de Chinese Kruidengeneeskunde en Acupunctuur geschikt om ze te behandelen?
Deze en alle andere vragen die u kan hebben tracht Bruno Braeckman op deze avond te beantwoorden, na een korte theoretische uiteenzetting over het immuunsysteem en een vergelijking tussen de moderne westerse en de oude Chinese visie op gezondheid en ziekte.
Bruno Braeckman specialiseerde als kinesitherapeut in diverse reflextherapieën, studeerde vanaf 1978 de traditionele Chinese geneeskunde en acupunctuur (Centre d'Enseignement et de Recherche Documentaire en Acupuncture van Parijs, International Acupuncture Center van Peking, Jianxi College of Traditional Chinese Medicine van Nanchang). Sinds 1981 heeft hij een eigen acupunctuurpraktijk in Gent. Hij was vanaf 1984 voorzitter van de Belgian Acupuncture Federation en vanaf 1988 hoofdredacteur van het wetenschappelijk tijdschrift voor Chinese Geneeskunde Tian Dao, tot in 1996. Hij is medeoprichter van de opleidingen-vereniging Jing Ming, waar hij sinds 1985 acupunctuur en auriculo-therapie doceert, is auteur van verschillende artikelen over Chinese geneeskunde en leidt acupunctuurseminaries rond thema's zoals Immuniteit of Psychosomatische problemen. Van juni 2000 tot juni 2003 was hij gastdocent bij het Jiangxi College voor TCM te Nanchang.